اسپریس

شگفتي هاي خفاش– نهج البلاغه - خطبه 155

از زيبايي هاي صنعت پروردگاري، و آفرينش او، همان اسرار پيچيده حكيمانه در آفريدن خفاشان است. روشني روز كه همه چيز را مي گشايد، چشمانشان را مي بندد، و تاريكي شب كه هر چيز را به خواب فرو مي برد، چشمان آنها را باز مي كند.

چگونه چشمان خفاش كم بين است كه نتواند از نور آفتاب درخشنده روشني گيرد؟ نوري كه با آن راه هاي زندگي خود را بيابد، و در پرتو آشكار خورشيد خود را به جاهايي رساند كه مي خواهد، روشني آفتاب خفاش را از رفتن در تراكم نورهاي تابنده اش باز مي دارد، و در خلوتگاه هاي تاريك پنهان مي سازد، كه از حركت در نور درخشان ناتوان است، پس خفاش در روز پلك ها را بر سياهي ديده ها اندازد، و شب را چونان چراغي بر مي گزيند، كه در پرتو تاريكي آن روزي خود را جستجو مي كند، و سياهي شب ديده هاي او را نمي بندد، و به خاطر تاريكي زياد، از حركت و تلاش باز نمي ماند. آنگاه كه خورشيد پرده از رخ بيفكند، و سپيده صبحگاهان بدمد و لانه تنگ سوسمارها از روشني آن روشن گردد، شب پره، پلك ها بر هم نهد، و بر آنچه در تاريكي شب به دست آورده قناعت كند.

پاك و منزه است خدايي كه شب را براي خفاشان چونان روز روشن و مايه به دست آوردن روزي قرار داد، و روز را چونان شب تار مايه آرامش و استراحت آنها انتخاب فرمود، و بال هايي از گوشت براي پرواز آنها آفريد، تا به هنگام نياز به پرواز، از آن استفاده كنند، اين بال ها، چونان لاله هاي گوشند بي پر و رگ هاي اصلي، اما جاي رگ ها نشانه هاي آن را به خوبي مشاهده خواهي كرد. براي شب پره ها دو بال قرار داد، نه آن قدر نازك كه در هم بشكند، و نه چندان محكم كه سنگيني كند؛ پرواز مي كنند در حالي كه فرزندانشان به آنها چسبيده و به مادر پناه برده اند، اگر فرود آيند با مادر فرود مي آيند، و اگر بالا روند با مادر اوج مي گيرند.

از مادرشان جدا نمي شوند تا آن هنگام كه اندام جوجه نيرومند و بال ها قدرت پرواز كردن پيدا كند، و بداند كه راه زندگي كردن كدام است و مصالح خويش را بشناسد. پس پاك و منزه است پديد آورنده هر چيزي كه بدون هيچ الگويي باقيمانده از ديگري، همه چيز را آفريد.

 شريف رضي، محمد ابن حسين؛ نهج البلاغه، ترجمه استاد محمد دشتي، تهران، آقاي فهيم 1390