ايران باستان پرورشگاه بهترين نژادهاي اسب در جهان بوده و در زمان داريوش و كوروش كبير ايلخي هاي بزرگ در نواحي مختلف كشور وجود داشته است. نظر به آثار هرودت، گزنفون، استرابون، هرتل و بوفن فرانسوي، واگنر آلماني، ابوزيد حسن صيرفي و تاريخ نويسان ديگر ثابت مي كند كه مهد پرورش اسب و مبداء نژادهاي گوناگون آن در ايران بوده و ايرانيان دامپروران مطلع دانشمندي داشته و خدمات شاياني در دامپروري مخصوصاَ پرورش اسب به دنيا كرده اند.

هرتل گويد: بزرگان ايران باستان تفريحشان اسب سواري و اسب دواني است. و اين كار را بعد ها اسكندر و شارلمان از آنها آموختند. به فرمان كورش پادشاه هخامنشي همه- ي درباريان و سران لشكر اسبهاي اصيل پرورش مي دادند در اسب دواني ها شركت مي جسته اند و هر ساله بهترين اسبهاي مسابقه را خريداري كرده و وارد ايلخي مي كرده اند.

ايرانيان پيش قدم اسب دواني و چاپار و چوگان بازي مي باشند. لويي مرسيه در كتاب خود به نام شكار و ورزش عربها مي نويسد: چوگان بازي مانند همه ي ورزش هاي سواره كه عربها نسبت داده شده يادگار ايرانيان است.