دیوان شمس مولوی 547

 

سجده کنم پیشکش آن قد و بالا چه شود             دیده کنم پیشکش آن دل بینا چه شود

باده او را نخورم ور نخورم پس کی خورد                  گر بخورم نقد و نیندیشم فردا چه شود

باده او همدل من بام فلک منزل من                      گر بگشایم پر خود برپرم آن جا چه شود

دل نشناسم چه بود جان و بدن تا برود            غم نخورم غم نخورم غم نخورم تا چه شود