ورزش و ادبیات: هنر بازی گوی و چوگان

بهمنش، عطاء

کلمهء«چوگان»که مراد از چوب دستی سر کج است و با آن به‏ گوی،ضربه یا زخم می‏زنند پس از تغییرهای زیادی به ما رسیده است. محققان و مردان آشنا به فرهنگ غنی و ادبیات گستردهء ایرانی معتقدند که با تاخت‏وتازها،هجوم قوم حاکم بر مردم ایران و اقامت طولانی آنان در این‏ دیار،خیلی از کلمه‏ها تغییر یافته و به‏ جای آنها ترکیب‏های تازه‏ای جایگزین‏ شده است.صاحب لغتنامه علی اکبر دهخدا در این باره چنین آورده است:

«چوگان»مرکب از«چوب»به‏ اضافه«گان»که پسوند نسبت است،در زبان پهلوی چوپقکان،چوپگان، چوپکان و معرّب آن صولجان است و کلمهء فرانسوی شیکان chicane را از فارسی گرفته‏ اند

منابع:

رشد آموزش تربیت بدنی پاییز 1379 شماره 1

نمایه در آدرس: http://www.ensani.ir/fa/content/216584/default.aspx

لطفا برای مطالعه بیشتر به ادامه مطلب بروید

ادامه نوشته