در رساندن حيوانات، آن را به دست چوپاني كه خيرخواه و مهربان، امين و حافظ، كه نه سخت گير باشد و نه ستمكار، نه تند براند و نه حيوانات را خسته كند، بسپار، سپس آنچه از بيت المال جمع آوري شد براي ما بفرست، تا در نيازهايي كه خدا اجازه فرموده مصرف كنيم. هرگاه حيوانات را به دست فردي امين سپردي، به او سفارش كن تا: «بين شتر و نوزادش جدايي نيفكند، و شير آن را ندوشد تا بچه اش زياني وارد نشود. در سوار شدن بر شتران عدالت را رعايت كند، و مراعات حال شتر خسته يا زخمي را كه سواري دادن براي او سخت است بنمايد. آنها را در سر راه به درون آب ببرد، و از جاده هايي كه دو طرف آن علف زار است به جاده بي علف نكشاند، و هر چند گاه شتران را مهلت دهد تا استراحت كنند، و هرگاه به آب و علف زار رسيدند، فرصت دهد تا علف بخورند و آب بنوشند».

تا آنگاه كه به اذن خدا بر ما وارد شوند، فربه و سرحال، نه خسته و كوفته، كه آنها را براساس رهنمود قرآن، و سنت پيامبر (ص) تقسيم نماييم. عمل به دستورات ياد شده مايه بزرگي پاداش و نيز هدايت تو خواهد شد. ان شاالله.

شريف رضي، محمد ابن حسين؛ نهج البلاغه، ترجمه استاد محمد دشتي، تهران، آقاي فهيم 1390